Herfstgeluk tussen bos, eiland en stad: Kim-Lian in Småland

Daniel buigt zich over een groepje gerimpelde exemplaren in het dichte mos. Gids Stuart Hippach reageert verrukt: “De trechtercantharel! De beste paddenstoel voor in de pan!”. Stuart begeleidt ons vandaag door de bosse. Hij is veel meer dan een paddenstoelen-pro, hij is een totale liefdesverklaring aan de natuur in wandelende vorm. Met een klein mesje snijdt hij de paddenstoelen los. “Straks wat tijm, een vleugje room en dan smullen maar!” Ik zie Daniel meteen fanatiek om zich heen kijken naar meer. Dit is écht iets wat wij allebei willen leren: paddenstoelen plukken. Waar wij wonen, staan ook veel paddenstoelen, maar zelf plukken durf ik ze niet. “Terecht”, zegt Stuart, “De natuur is gul, maar niet vergevingsgezind. Je moet weten wat je plukt”.

Kijk, zo rondstruinen door het bos in de herfst is echt een droom. We zakken zo nu en dan weg in het verende matras van mos en wandelen onder goud- en roodkleurige bomen en groene dennenbomen. Wie ooit beweert dat de herfst alleen maar nat, somber en grijs is, moet een keer de herfst in Småland meemaken.

Stuart heeft ondertussen z’n kooksetje uitgepakt en is driftig in de weer met onze vangst, verse kruiden en flink wat stukken roomboter (“een paddenstoel heeft boter nodig”). Uit ons mandje vist hij de Brunsopp, de Stensopp, de Blomkålssvamp en een flinke hand ‘gewone’ cantharellen. Allemaal paddenstoelen die ik een paar uur geleden nooit herkend zou hebben als eetbaar. Ze gaan allemaal op de bakplaat en het is genieten!

Onze route gaat verder naar het eiland Öland. Hier kun je heerlijk uitwaaien langs de langgerekte kust van het eiland of eindeloos fietsen, maar ook het binnenland is uniek. Gids Eva neemt ons mee naar het zuidelijk deel van Öland, dat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat.

We wandelen over een eindeloze vlakte met hier en daar kleine waterplassen en struiken. Ik kijk in de oneindige verte met licht dat continu verandert. Door de kalkrijke bodem kon een deel van het eiland Öland verbouwd worden, de rest bleef graasland. Dat heeft dit bijzondere landschap gevormd: een open vlakte vol geschiedenis, geuren en stilte. Eva wijst op een minuscuul plantje, een soort orchidee die alleen hier groeit: “Kijk, dit is de charme van Öland, je moet bukken om het mooiste te zien”.

Ik merk dat ik vanzelf langzamer ga lopen. De wind, het uitzicht over zee in de verte en de horizon die maar niet ophoudt, Öland maakt indruk.

Van het bos, naar het eiland en weer terug naar het vasteland, dat vind ik zo leuk aan Småland in de herfst. Je bent de hele dag buiten en het landschap verandert met je mee. En alles is even mooi. We wandelen langs het water op een van de vele wandelroutes die je in de omgeving van de stad vindt. Langzaam naderen we de stad. In het oude deel van Kalmar, niet ver van Kalmar Slott, is het heerlijk slenteren. We passeren knusse houten huisjes in zachte kleuren met rozenstruiken tegen de gevels die zich nog niet aan de herfst willen overgeven. Dit is het oudste stukje van Kalmar met huizen die teruggaan tot de 18e eeuw.

We beklimmen de trappen van de oude stadsmuur, die is zelfs nog wat eeuwen ouder. Hier merk je pas goed dat Kalmar ooit een oude vestingstad was. We pauzeren even langs het water tussen de historische gevels en kleine caféetjes. Is het al tijd voor fika? Daniel lacht: “In Zweden is het áltijd tijd voor fika!”