Bruno Mathsson Centrum

Met een lange traditie van timmerwerk in de familie tilde Bruno Mathsson het vakmanschap naar een nieuw niveau. Hij was gefascineerd door de mogelijkheden om de vorm en functie van meubels verder te ontwikkelen in combinatie met hoge kwaliteit. Hij creëerde zijn eigen vormentaal, maar niet iedereen was meteen enthousiast over zijn meubels. De speciaal ontworpen stoelen voor de wachtkamer van het ziekenhuis in Värnamo kregen de bijnaam “de Sprinkhaan”, en het personeel vond ze zo oncomfortabel dat ze na enige tijd op zolder werden gezet. Zijn doorbraak liet echter niet lang op zich wachten – al snel werd “de Sprinkhaan” populair.

Mathsson bestudeerde zorgvuldig de mechanismen van het zitten, onder andere door zelf in een sneeuwbank te gaan zitten om zich te laten inspireren door de vorm en afdruk die ontstond. Gebogen hout en bandweving zijn terugkerende materialen in zijn meubels. Zijn idee was om comfortabele zitmeubels te ontwerpen zonder veren of bekleding.

In 1937 ontving Bruno Mathsson een Grand Prix op de Wereldtentoonstelling in Parijs voor zijn bed Paris, waarna zijn internationale doorbraak volgde. Hij leverde meubels aan het Museum of Modern Art in New York en nam deel aan verschillende wereldtentoonstellingen.

Dat zijn meubels tijdloos zijn, blijkt uit de blijvende belangstelling. Ze worden tentoongesteld in musea, maar worden nog steeds beschouwd als modern, fris en functioneel – en staan in veel Zweedse huizen.

Tijdens een langer verblijf in de Verenigde Staten liet Mathsson zich inspireren tot het bouwen van glazen huizen, die veel aandacht trokken. Eén van deze glashuizen dient tegenwoordig als showroom in Värnamo. Daarnaast is er een huis in Tånnö en een zomerhuis in Frösakull bij Halmstad. De huizen dragen de kenmerken van nabijheid tot de natuur, eenvoud, functionaliteit en Mathssons liefde voor licht.